|
Na het halen van het diploma MMS ging ik naar kantoor. Ik wisselde elf keer van baan en bereisde tussendoor de wereld. Door in de avonduren hard te studeren wist ik het niveau van SPD (Staatspraktijkdiploma boekhouden en economie)te behalen. Echter: toen ik op mijn 29e de functie van stafmedewerkster van bedrijfeconomische zaken van de NOS bereikt had, zegde ik mijn baan op. Nu voorgoed. Ik trok me terug uit de kantoorwereld, stapte in het huwelijksbootje en dook in het sociale leven. Ik zette me, samen met mijn man, in voor de wereld. Dat is een beweging in 14 landen die opkomt voor de allerarmsten aldaar en een stem heeft bij de Verenigde Naties. In Nederland werkte ik voor hen in de Schilderswijk in den Haag. In Parijs hielp ik mee met het organiseren van een internationale bijeenkomst.
Daarnaast werkte ik ook in de Indische buurt in Amsterdam, waar ik samen met een ex-dakloze een stichting voor dak-en thuislozen oprichtte. Tussen de bedrijven door was ik pianiste en leidster, zowel met een korte als lange ij, van het Russische koor Otchizna. Aan dit alles kwam een eind toen ik in 1989 kort na elkaar mijn ouders verloor.
Van de een op de andere dag werd ik journaliste. Zonder enige opleiding en ervaring schreef ik twaalf pagina`s over hoe ouderen op reis kunnen gaan. De directeur van de TROS, Joop Landre, vond dit artikel zo de moeite waard dat hij er een radioprogramma aan wijdde. Binnen een jaar had ik drie opdrachtgevers en begon ik mijn bureau voor onderzoeksjournalistiek, Vikla Press genaamd. Dit burau bestaat inmiddels elf jaar.
In 1996 kreeg ik weer de drang om mensen te gaan helpen. Ik volgde een cursus voetreflexologie bij de bond van Europese Bond voor Reflexologen. In 1997 ging ik naar de AGORA academie (een opleiding voor paranormale genezers), waar ik in 1999 slaagde met een 10 voor psychologie. Inmiddels was ik eerder dat jaar een praktijk als paragnost/medium/paranormaal genezer begonnen. In dat jaar kwam ik ook een paar keer voor de televisie en was ik benoemd tot voorzitster van de Experimentele Werkgroep Paragnosten Nederland van het Platform Paranormaal Contact. Hierin proberen paragnosten inzicht te krijgen in hun eigen gave aan de hand van vermissingen. In 2000 legde ik deze functie neer omdat ik het te druk kreeg met mijn praktijk. In januari 2001 echter zette ik een punt achter mijn praktijk. Want ik merkte dat je als paragnoste niet alles weet en dat je om mensen te helpen geen praktijk nodig hebt. Ook is het moeilijk om te bepalen of je iets waarneemt door bijvoorbeeld helderzien of telepatie. De meest zuivere indrukken komen door wanneer je er niet op zit te wachten. Bijvoorbeeld wanneer je lekker wil slapen. En als je zo werkt, kan je geen drukke praktijk hebben.
Nu mijn boek Altijd Anders: paragnost tegen wil en dank verschenen is, geef ik lezingen opdat er meer aandacht komt voor het paranormale kind.
In dit kader werk ik samen met parapsycholoog Richard Krebber, maar ook met anderen.
Daarnaast schrijf ik als onderzoeksjournaliste over wat de mens beweegt, maar ook over cultuur en historie.
|
Uitgaven bij
Gopher Publishers
van
Marianne van Klaarwater
Altijd anders
|
|
|
